| Ekarach 的个人资料ปล่อยตัวลอย ไปตามแรงลม照片日志列表 |  工具  帮助 |
ปล่อยตัวลอย ไปตามแรงลม1月31日 "บ้่านใหม่่"
ตีหนึ่งห้าสิบนาที หลังจากจัดการจัดเก็บ ขนย้าย สิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตประจำวันเสร็จ ก็ได้เวลานั่งพินิจพิเคราะห์ความรู้สึกที่ได้ย้ายบ้านอีกครั้ง นี่เป็นคืนแรกที่ได้ย้ายเข้ามานอนบ้านใหม่อย่างจริงจัง หลังจากช้ากว่าคนอื่นในบ้านเค้า2-3วัน(เพราะมัวแต่ไปเข้าแคมป์ปิดเล่ม... อีกแล้ว) วิถีชีวิตเปลี่ยนอีกครั้ง... เราว่าการย้ายบ้านเป็นเรื่องสนุก สนุกกับสถานที่ใหม่ได้แต่งห้องใหม่ แต่การย้ายบ่อยๆก็ไม่ดีนัก เพราะมันแปรผกผันกับเวลาที่เราใช้สร้างความผูกพันกับสถานที่ ที่เราเรียกว่าบ้าน ทุกวันนี้เรายังคิดถึงบ้านไม้หลังแรก ยังอยากอยู่บ้านไม้เหมือนหลังนั้น เพิ่งมารู้ว่าอยากอยู่บ้านไม้ก็ตอน ไปหาบ้านเช่าแล้วเพื่อนพาไปบ้านของน้ามันที่ให้เช่า ซึ่งเป็นบ้านไม้เก่าๆ แต่น่าอยู่ ไม่รู้คิดไปเองรึป่าวว่าเราจาเรียกบ้านที่เป็นไม้ว่าเป็นบ้าน ได้เต็มปากกว่าบ้านปูนๆ ทั้งหลายแหล่ แต่มันก็แค่ลักษณะทางกายภาพแหละนะ จริงๆแล้วบ้านมันน่าจาเป็นอะไรมากกว่านั้น เป็นมวลๆอะไรสักอย่างที่เรารู้สึกได้ว่า อ้อ...นี่แหละ บ้านฉัน
ได้เวลาลองนอนบ้านใหม่ละ แต่ก็กลัวผีชิบหาย เฮ้อ...เปลี่ยนบ้านต้องเริ่มกลัวใหม่ทุกที 11月7日 พักร้อนเพิ่งได้หยุดยาว(รึป่าววะ) หลังจากตรากตรำทำงานอย่างหนักหน่วง
ไปเข้าแคมป์ที่ทำงานหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ
เหนื่อยแต่ก็สนุก
เรื่องเวลาไม่ต้องพูดถึง ให้ตัวเองยังไม่ค่อยมี กะเพื่อนๆรึคนอื่นๆไม่มีเลย
ยังงัยๆ
บางทีก้อมีคำถามแวบเข้ามาว่า
เราทำอะไรอยู่วะ
บางที่ก้อ เราทำงานไปทำไมวะ
แต่มันคงยังไม่ถึงเวลาที่ต้องตอบคำถามอย่างจริงจัง
ในเมื่อก็ยังสนุกดีอยู่ (คนที่นี่สนุกมาก)
...ปล่อยไปตามลม
ยังไงหยุดหลายวันขอไปใช้เวลาของตัวเองให้เต็มที่หน่อยละกัน
เออหนาวแล้วนะ ยังจะไปปายกันอยู่รึป่าว ถ้าไปบอกนะได้ดูช่วงเหมาะๆ
ทะเลคงไม่ไปนะ เก็บตังไปหาปายดีก่า ปาย...ปาย 9月11日 ผ่อนคลายสวัสดีพี่น้อง
ไม่ได้พิมไรไร้สาระซะนานเลย เพิ่งจะว่างเว้นจากการทำงานหนัก(ซึ่งยังไม่ได้หนักจริงๆ เหอๆ)
จำได้ว่าเคยนั่งคุยกับเพื่อนๆ ว่าในตอนที่พวกเราทำงานกันแล้วยังจำมีโอกาสมาเจอกันบ่อยๆอีกมั้ย
ตอนนั้นเราบอกว่า"มาสิ เด๋วนัดกันทุกศุกร์ ไม่ก็เสาร์" แต่พอทำงานจริง แทบจาหาเวลาว่าง
ตรงกับเพื่อนๆไม่ได้เลย นี่ขนาดเพิ่งเริ่มทำงาน
แต่ก็สนุกดีนะทำงาน ได้รู้จักคนใหม่ๆในชีวิตมากขึ้นเยอะเลย แม้งานจะหนักแต่ก็รู้สึกดีกว่าตอนอยู่บ้านเฉยๆเยอะเลย
ว่าแต่ยังไงก็หาเวลามาเจอะเจอกันมั้งเน้อ กูมันไม่มีแฟน ก็มีแค่พวกมึงนั่นแหละ(ถ้ามีแฟนแล้วจะไม่ง้อ)ที่จะมาเฮฮาปาร์ตี้กัน
เจอกันๆ
6月27日 -*-5 นาฬิกา 31 นาที....(พระอาทิตย์กำลังขึ้น ฟ้าม่วงๆ อมชมพู)
เอ่อ... ไม่ง่วง นอนไม่หลับ แต่ไม่มีไรทำ ทำไงดีหว่า
ช่วงนี้เป็นคนว่างงาน เพื่อนๆที่จบมาด้วยกัน เริ่มทำงานกันหมดละ
ส่วนแก็งเมาก็กำลังง่วนกับการทำทีสีส (หึหึหึ)
เราเหมือนคนที่อยู่ตรงกลาง จบมาแล้วแต่ยังไม่หางานจิงจังซักที
นึกแล้วมันก็น่าใจหายเนอะ แปบๆ เราก็ต่างกำลังก้าวเข้าสู่ ชีวิตการทำงาน
คงไม่มีการไปทะเลตอนปิดเทอม รึแดกเหล้าที่หอ(กลัวปะล่ะ) อีกแล้ว
ต่างคนต่างกำลังเดินไปตามเส้นทางที่วางไว้
เราเองไม่ได้มีเส้นทางอะไรที่ชัดเจน
แต่เราก็ยื้อช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงมาพอสมควรแล้ว
ได้เวลาที่ต้องเดินต่อไปแล้ว มันจะเป็นยังงัย น้อ
อีก 5ปี10ปี ข้างหน้า เราจะคุยกันเรื่องนะ
เอาไว้ตอนนั้นค่อยว่ากันใหม่
เนอะ
อ่อ... ตอนนี้ฟ้าเป็นสีชมพูอมสัมแล้วล่ะ
6月10日 "yallow"
วันนี้ออกไปข้างนอก มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนใส่เสื้อเหลือง ดีจังเลยเนอะ ประเทศนี้ ก่อนหน้านี้คนในประเทศมีความคิดขัดแย้งกัน แบ่งออกเป็น2ฝ่ายอย่างชัดเจน แต่วันนี้เรามองดู สี่เหลี่ยมสีเหลืองขนาดใหญ่ ในลานพระบรมรุปทรงม้า ที่เต็มไปด้วยพิกเซลสีเหลืองจำนวนมากมาย ซึ่งเป็นคน วันนี้คนทั้ง2ฝ่ายใส่เสื้อเหลืองมายืนเบียดกัน สี่เหลี่ยมสีเหลืองนี้คงแทนความรู้สึกของคนไทย ที่มีต่อในหลวงเนอะ
ดีเนอะ ได้เกิดมาเป็นคนไทย ( อ่อ วันนี้เราไม่ได้ใส่เสื้อเหลืองแหละ เดินเป็นเขมรเลย)
5月31日 ลุงดำอีกแล้วเหรอ....มีเพื่อนหลายๆคน ที่ทักว่า
"ไปที่เดิมอีกแล้วเหรอ"
"ไม่เบื่อเหรอวะ"
......
นั่นดิ ไปที่เดิมอีกแล้ว นอนบ้านเดิม โดดน้ำแบบเดิมๆ กลางคืนก้อเดินไป
กินข้าวหาดอื่นแบบเดิมๆ และก้อเมาอย่างเดิม
แต่ก็ไม่เห็นเบื่อนี่หว่า
ก็แค่ไปนั่งริมทะเล นั่งมองทะเล นั่งอ่านหนังสือ กิน นอน เมา ...ริมทะเล
กับเพื่อนที่รักทะเล เหมือนกัน
ไม่เบื่อหรอกให้ไปอีกกี่ทีก้อไม่เบื่อ
แต่ทางที่ดีนะครั้งหน้า มีหญิงไปด้วยน่าจาดีกว่า เหอๆๆๆ
" สถานที่ไม่สำคัญ เท่ากับคนที่ไปด้วย " ...เนอะ 4月10日 "ขอบคุณครับโดเรม่อน"ตึก ตึก ตึก...
วิ่งตาลีตาเหลือก อยู่แถวเมเจอร์รัชโยธิน
เพื่อไปเอากระเป๋าสตางค์คืน
หลังจากได้รับโทรศัพท์จากพี่แนนว่า มีคนเก็บกระเป๋าสตางค์เราได้
หลังจากที่เราทำหล่นบนแท็กซี่ ประมาณ10-15นาทีก่อนหน้านี้
เค้าเห็นเบอร์พี่แนนในกระเป๋าสตางค์เราเลยโทรไปบอก
ตอนที่รู่ว่ากระเป๋าสตางค์หาย ตกใจมาก
แต่ที่ตกใจมากกว่า คืนรู้ว่ามีคนเก็บได้และยังอยู่ใกล้ๆแถวนี้เอง
ได้ใจที่ยังมีคนใจดีๆอยู่
...วิ่งมาถึงรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่
โดนเช็คตาหน้าจากบัตรประชาชนเล็กน้อย พองาม
เมื่อผู้มีพระคุณแน่ใจแล้วก้อยื่นกระเป๋าสตางค์คืนให้
เราพยายามจะออกเงินค่าแท็กซี่ที่ต้องเสียเวลาจอดรอให้แต่เค้า
ก้อไม่เอาแล้วก้อออกรถไปเลย
รถออกไปแล้วเราแอบเห็นพี่แท็กซี่"กดมิตเตอร์ใหม่"
พี่แท็กซี่ก้อใจดีด้วย
เมืองไทยน่าอยู่จริงๆ
ไม่รู้จะบอกขอบคุณเค้ายังงัยเพราะไม่รู้แม้แต่ชื่อ
รู้แต่เพียงว่าเสียงรอสายขอโทรศัพท์เค้าเป็นเพลงโดเรม่อน
ขอบคุณมากนะครับโดเรม่อน
3月16日 "ฝันหวาน"จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ " ฝันหวาน " นั้นเมื่อไหร่กัน
เพราะนานมากแล้ว ...
จำได้ว่า วันไหนตื่นขึ้นมาพร้อมความฝันดีๆ
แม้ตอนตื่นอาจจะจำไม่ได้ไม่ชัดเจนนะ (ทำไมตื่นมาแล้วชอบจำไม่ได้วะ)
แต่เรื่องราวนั้นจำสำคัญแค่ไหนเชียว ถ้าเทียบกับความรู้สึกอิ่มเอมตอนตื่น
ในคืนที่ฝันดี แม้ตอนตื่นอาจจะจำไม่ได้ว่าฝันว่าไรบ้าง
แต่ความรู้สึกตอนตื่นนั้น เพียงพอที่จะทำให้วันนั้นนั่งยิ้มได้ทั้งวัน
จำได้ว่า เวลากำลังฝันดีๆ ถ้าเกิดดันตื่นขึ้นมาก่อน จาหงุดงิดมากและพยายามนอนต่อ
เพื่อที่จะฝันเรื่องเดิมต่อ แม้จะฝันต่อได้ (ต่อได้จิงๆนะ) แต่มันก้อเป็นความนึกคิดของเราเอง
ไม่ได้มาจากจิตใต้สำนึกแท้ๆ
ตอนเด็กๆ เราเคยมีแฟนในฝันครั้งนึง (นึกแล้วตลก)
ไม่เคยเห็นหน้าคาดตากันมาก่อนเลยในชีวิต
เพิ่งรู้จักกันในฝันนี่แหละ มีความสุขมากๆ (ภาษาเด็กแหละ)
ตอนนั้นคบกันอยุ่2วัน (ฝันถึงอยู่2คืนติด)
แล้วก็ห่างหายกันไปไม่ได้เจอกันอีกเลย...
อันนี้นึกขำๆ นะ
ถ้าคนในฝันนั้นเค้าดันมีตัวตนจริงๆ
และก็ฝันเหมือนกัน พร้อมกัน โดยที่ไม่มีใครรู้จักใคร
แล้วก้อต่างปล่อยผ่านไป ลืมเลือนความฝันตอนนั้นไป
มันคงแปลกๆดีเนอะ เหมือนเล่นเกมออนไลน์
อยู่ที่ว่าคืนนี้เราจะออนไลน์ตรงกับใคร
เจอกันในเกม ไม่มีใครรู้จักตัวตนจิงๆของกันและกัน
นึกขำๆอ่ะ ฟุ้งซ่านไปเรื่อย ว่างจัด
ไม่อยากนอน... เพราะไม่อยากตื่น
แต่ไงก็ต้องไปนอนละ ไม่รู้จะทำไรละ
อ่านมาถึงตรงนี้
ก็ขอให้ " ฝันหวาน " เป็นระยะๆ นะ
2月20日 moschinoนี่นี่ วันนี้หาเสื้อใส่ ดันไปเจอเสื้อ moschino ของผู้หญิงตัวนึงในตู้เสื้อผ้า
เราจำได้ว่าปามาน 5 ปีที่แล้วไปแอบชอบผู้หญิงคนนึง เค้าชอบใส่เสื้อ moschino
มาเรียนพิเศษ เราจำเสื้อตัวนั้นได้แม่นเลย เพราะจาเห็นเค้าจากข้างหลัง
ซึ่งข้างหลังเสื้อมีคำว่า moschino อยู่ แต่ก้อได้แค่แอบชอบอ่ะนะ
เสื้อที่เราเจอวันนี้ แม้จะยี่ห้อ moschino เหมือนกัน สีใกล้ๆเคียงกัน
แต่ก้อเป็นคนละตัวกัน เพราะลายมันไม่เหมือนกัน จำได้ๆ
แต่ที่แปลกอยู่ตรงไหนรู้มะ ....
เจ้าของเสื้อทั้งสองตัวเป็นคนๆเดียวกัน
 แปลกเนอะ ...
มีเรื่องดีๆให้จำและให้สนใจตั้งเยอะ เราดันมองข้ามไป
เราเพิ่งบ่นไปว่ารู้สึกเหมือนว่าตัวเองเดินถอยหลัง
แต่การเดินถอยหลังของเรากลับทำให้พบความทรงจำที่ดี
ความทรงจำที่ดี น่าจะช่วยทำให้คนเราเดินไปข้างหน้าได้อย่างไม่โดดเดี่ยว
จริงๆแค่จาเล่าเรื่องเสื้อให้ฟัง
นี่เพ้อกันไปใหญ่ละ 2月11日 "....."วันนี้ไปรับบททดสอบมา
บททดสอบที่ว่าด้วยเรื่อง
การยอมรับความเปลี่ยนแปลง
....เราสอบตก
ถ้าชีวิตคนเราต้องเดินไปข้างหน้า
แต่ทำไม...เรา
ไปไหนไม่ได้ซักที
2月3日 "let go to the sea"เฮ้...............
เด๋วเราส่งงานเสร็จวันที่25 กุมภา
ว่าจาไปเป็นชาวเกาะซะซัก 4-5 วัน
ใครสนใจมั่ง
ไปซัก 27 กุมภาอ่ะ สอบกันเสร็จรึยังวะ
ไม่มีใครไปกูไปคนเดียวนะ ( เหงาแย่ )
ไปนะๆ
ชาวเกาะ ชาวเกาะ
 1月12日 "friendship"เผลอได้ไปอ่าน friendship ตอน ม.ปลายเข้า (555 มี friendship ด้วยเรา) อ่อ เพิ่งเห็นข้อดีของ friendship ที่ทำให้เรานึกถึงเพื่อนเก่าๆ ที่เคยสนุกด้วยกันมา บางคนแทบจาลืมไปละ (อาจเพราะไม่สนิทมาก) แต่พอได้อ่านก้อ เออ มีไอ้นี่อยู่นี่หว่า
แต่สิ่งที่แปลก คือ
เราอ่านตัวหนังสือในสมุด friendship ที่เพื่อนเขียนถึงเจ้าของ friendship เหมือนกับเราในตอนนี้กับเจ้าของ friebnship ในตอนนั้น เป็นคนละคนกัน แปลกดีนะ ไม่รู้เราเปลี่ยนไปตอนไหน แล้วอะไรที่เปลี่ยนบ้าง แต่เจ้าของ friendship คนนั้น ที่เพื่อนๆเขียนถึง ดูเป็นคนที่ร่าเริง สนุก เฮฮา กวนตีนซะเหลือเกิน ดูแตกต่างกับเราในตอนนี้
แต่ไม่เป็นไร ถึงแม้ตัวเราหรืออะไรๆ จะเปลี่ยนไป แม้เพื่อนๆ จะเปลี่ยนคน เปลี่ยนบริบทไป รอบตัวเราก็ยังมีเพื่อนที่ดี ... เป็นส่วนใหญ่
12 มกรา 49 1月2日 "สวัสดีปีใหม่"
ปีใหม่ปีนี้ค่อนข้างเงียบเหงา
ทั้งยังมีเรื่องราวเอาทำให้ต้องคิดมากอีกเรื่องสองเรื่อง
เป็นเรื่องสำคัญ
นับเป็นการเริ่มต้นปีที่ไม่โสภาเท่าไหร่นะ
เรามีปัญหาเราจะไม่เคยเล่าอะไรให้ใครฟังนัก
ไม่เคยบอกใครว่าเราคิดอะไรอยู่
เพราะมองไม่เห็นว่ามีใครพร้อมที่จะฟังหรืออยากรู้
ส่วนใหญ่ฟังเป็นมารยาท
รึมีคนพร้อมจะฟังแต่เราไม่เปิดใจเล่าเอง
ไม่แน่ใจ
อาจเป็นเพราะเราขี้เกรงใจ
ไม่แน่ใจ
แต่เราว่าเรามองไม่ค่อยเห็น...
ตาเราไม่ได้บอด แต่อาจพร่ามัว
ด้วยอะไรไม่แน่ใจ
ปีนี้เป็นปีที่พิเศษ
น่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงในชีวิตหลายอย่าง
เราเองก็จะพยายามเปลี่ยนด้วย
"เปลี่ยนแค่บางอย่าง"
จะมองคนรอบข้างอย่างเป็นมิตร
ไว้ใจพวกเค้ามากขึ้น
อาจทำให้ตาเราสดใสพอที่จะมองอะไร อะไร ได้ชัดขึ้น
บางทีเราอาจจะมองเห็น...
รึป่าว...
ไม่แน่ใจ
สวัสดีปีใหม่
2 มกรา 49
12月28日 กลอนเพราะๆกลางคืนทำอะไรล่ะไอ้..ตว์
> ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ 12月19日 "จะเป็นไรมั้ย"จะเป็นไรมั้ย?
ถ้าเราจะเดินกลับเข้าไปในห้องๆหนึ่ง
ห้องที่เข้าไปอยู่แล้วสบายใจแม้จะไม่สะดวกสบาย แต่เป็นห้องที่น่าอยู่
ถ้าถามว่า ถ้าเป็นห้องที่น่าอยู่แล้ว ออกมาจากห้องนั้นทำไม
เป็นธรรมดา
ไม่มีอะไรเพอร์เฟคสำหรับมนุษย์ ถ้ายังไม่รู้จักคำว่าพอดี
ในห้องที่รู้สึกสบายใจ ก้ออึดอัดได้
โลกเรามักจะมี 2 ด้านเสมอ
เอาเหอะถึงจาพูดอย่างไร เราก้อเดินออกมาจากห้องห้องนั้นแล้ว
แล้วถ้าถามว่า มึงจามาบ่นทำไมอยากกลับเข้าไปก้อกล้บไปซิ
เป็นธรรมดาอีกแหละ
เมื่อเราเดินออกมาก็มักจะมีคนอื่นเดินเข้าไป
เราเคยเดินไปเลียบๆเคียงๆแถวนั้น เห็นคนหลายคนรอที่จะเข้าห้องห้องนั้นอยู่
เป็นใครไม่รู้เราไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่ที่รู้คือรู้สึกไม่ถูกชาตะกับคนพวกนั้น
และที่สำคัญเราไม่รู้ว่าห้องห้องนั้นยังยินดีให้เราเข้าไปอยู่รึป่าว
ถึงได้ถามไง ว่าจะเป็นไรมั้ย
และเราเองก็ไม่ค่อยชอบเบียดเสียดกับคนเยอะๆ 12月8日 " รีโมทชีวิต ""โดราเอมอนนนนนนนนนนนนนน ... ขอรีโมทที่บังคับชีวิตให้หน่อยยยยยยย"
ถ้ามีก้อคงดีเนอะรีโมทแบบนั้น จาได้เอามากลอเดินหน้าให้ชีวิตช่วงนี้
ผ่านไปไวๆ
เท่าที่จำความได้(แม้ปกติจะขี้ลืม) ชีวิตช่วงนี้เป็นช่วงที่
หดหู่ ท้อแท้ ไร้แก่นสาร ที่สุดแล้วตั้งแต่เกิดมาบนโลกนี้
แต่ก้อโทษใครไม่ได้เนอะเลือกเองนี่ ก็ต้องช่วยตัวเองไป(ห้ามคิดลึก)
แล้วยังงัยดีอ่ะชีวิตเรา ...
ตลกดีนะตอนนี้เพื่อนๆ หลายคนก็คงกำลังมีภาวะคล้ายๆกันอยู่
หนัก-เบา ต่างกันไปตามแต่ละคน
เอาน่ายังงัยช่วงนี้มันคงจะผ่านไปอีกไม่นานแหละเนอะ
ไม่นาน ... ไม่นาน
เอ้า ยัยแม่ไก่ สู้ๆ สู้ตาย
8 ธันวา 2548 12月1日 "เห่ยๆซึมๆ"เค้าบอกว่าเรา "เห่ยๆซึมๆว่ะ"
เอางี้นะ ... เห่ยๆ หรือ ซึมๆ แยกกันยังพอไหว แต่ เห่ยๆซึมๆ นี่มันนนนนนนนนนนนนน
เราดู เห่ยๆซึมๆ จิงเหรอวะ ไหนใครช่วยบอกหน่อย ( ถ้าจามายืนยันว่าใช่ ไม่ต้องเลยนะ ที่พูดนี่จาให้คัดค้าน )
ฝากไว้ก่อนเหอะ ไอ้เตี้ยยยยยยยย
|
|
||||
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒
|
|
